Kroatië reis 28 mei 2011-11 juni 2011
Het moest een Low budget reis worden, maar toch de moeite, en niet zomaar een hotel ALL inn. Dus zoeken en zoeken op het internet. Ik wist dat Kroatië bekent stond van mooie natuur en een nog wat ongekende reisbestemming is maar omdat ik een eilandreiziger ben en steeds graag zee, zon en natuur heb, was de keuze vlug gemaakt, het zou het eiland Dugi Otok worden.
Dugi otok
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dugi otok (Italiaans: Isola Lunga) (Kroatië) is een Kroatisch eiland in de Adriatische Zee en het grootste eiland (lengte 43 km, breedte ca. 5 km) van de Zadar-archipel. Het ligt 1,5 uur per veerboot ten westen van de stad Zadar aan de Dalmatische kust. Het eiland telt iets meer dan 3000 inwoners.
[bewerken] Geografie
Het is het grootste en meeste oostelijke eiland van de Zadar-achipel en dankt zijn naam, die Lang Eiland betekent, aan zijn langgerekte vorm.
De hoogste verheffing van het eiland ligt op 300 meter boven zeeniveau.
Doordat de westkust voornamelijk uit een ontoegankelijke steile kust bestaat, liggen de meeste plaatsen aan de oostkust van het eiland. Dit zijn Sali, de grootste, Božzava, Dragove, Soline, Brbinj, Luka, Polje, Verona, Savar, Veli Rat, Zaglav en Žman. In het dorp Veli Rat staat ook de vuurtoren van Veli Rat.
De zuidkust van het eiland behoort tot het natuurpark Telašćica. Rond de 140 eilanden en eilandjes sluiten ten zuiden van Dugi Otok aan en worden de Kornaten genoemd, die grotendeels deel uitmaken van het gelijknamige nationale park.
De bewoners van de elf dorpen op het eiland houden zich vooral bezig met vissen, hoewel hier eens ook zout werd geproduceerd. Dit mooie eiland, met een mediterraan klimaat en Italiaanse cultuur, wordt erg weinig bezocht. Olijfolie, vijgen en kaas gaan samen met het zeevoedsel.
Zaterdag 28 mei 15u.
Ons vertrek was een luxe, onze overbuur Jules wilde ons naar Charleroi rijden en ons daar ook terug ophalen na 14 dagen, zo kon mijn wagen in de garage blijven staan.
Dus we steken de straat over met onze reiskoffers, stappen in de opgeblonken auto van onze allerliefste overburen die ons welgezind naar Charleroi rijdt met een lekker deuntje.
In Ryan air land aangekomen, gaat alles vlot, we arriveren zelfs 15 minuten vroeger op bestemming! Dat is altijd leuk meegenomen.
Dit was de eerste maal dat ik met Ryan air vloog, en ik moet zeggen, het valt wel mee als het voor korte afstanden is, maar als je het echt Low budget wil houden moet je zelf een lunchpakket voorzien en weinig bagage dan blijft het goedkoop, want alles is peperduur in het vliegtuig en de luchthavens.
Via het internet had ik enkele uren voordien een taxi besteld, die dus inderdaad op de luchthaven van Zadar waar we arriveerden stond te wachten op ons, en ons naar het op voorhand geboekte hotel Mediterane reed iets buiten de stad Zadar.
Dit hotel hadden we moeten boeken omdat de laatste ferryboot naar Dugi Otok om 20u was en we arriveerden pas om 20u10 dus dat ging nooit niet lukken.
Daarom hadden we ook een kamer voor 3 personen, voor 1 nacht was dat goed te doen, we hadden zelfs een klein terrasje.
En vanaf dag 1: miauwende hongerige katten overal waar je komt.
We installeren ons en willen nu toch wel graag iets eten en de mannen Jan en frank vooral iets drinken (pintje).
We kunnen gelukkig Engels praten en gebaren taal gebruiken met de baliebediende van het hotel, want ons DODZADECHSTI WAALS verstaat nog niemand al doen we ons best, en ze vraagt waar we willen zitten ,en suggereert binnen omdat het een frisse wind buiten is???!!!! Voor ons is dat een zwoele wind en wij hadden het warm, dus buiten eten!!! Er was juist voetbal op de TV die in de hal stond en er waren enkele mensen aan het kijken, waaronder ook een Nederlandstalige, er was ook een motorploeg die af en aan liep en wij waren de enigen die buiten gingen en daar dan ook nog aten.
We hadden al snel door dat bier in grote glazen wordt geserveerd en van de tap (PIVO), je kunt dus 0,50L,0.30 CL en 0.20 cl bier krijgen, maar meestal heb je zo een dorst van de warmte dat je direct een grote pivo besteld.
Ik ben normaal echt geen bier drinker maar ik heb regelmatig frank geholpen om zijn bier leeg te drinken, het smaakte zelfs!
We eten een simpele maaltijd (zo blijkt is het eten meestal altijd simpel), en we nog tot 00.30 buiten zitten te kaarten, je zult merken dat een groot deel van ons verlof inhoudt we spelen TAROT een Frans kaartspel met 78 kaarten dat je van 3 tot 5 spelers kan spelen en veel denkwerk vraagt, we spelen voor geld dat maakt het extra spannend (geld voor een potje waarvan we een lotto invullen), we spelen zoveel kaart omdat dat er in het jaar niet veel van komt en we steeds maar met 3 zijn en het leuker is om met meer te spelen maar bij gebrek aan medespelers leven we ons tijdens de vakantie toch kaartgewijs goed uit.
Het is lekker zwoel buiten, en op de kleine maar nette kamer is het dan ook warm genoeg, we hebben zicht op een baai in de verte.
Zondag 29 mei (vroeg)
In de ochtend heel vroeg word ik gewekt (ik schat rond 04u) door een groot concert van vogels, ik denk merels, mussen en zwartkop en gierzwaluwen te horen en later krijg ik deze ook te zien.
Na een lekker ontbijt waar we onze tijd voor nemen want we hadden beslist om vandaag pas de late boot naar Dugi Otok (16u45) te nemen zodat we de stad Zadar nog kunnen bezichtigen nu we daar toch zijn (de ferry vertrekt vlak aan de kade van de oude stad Zadar).
Na het ontbijt laten we de reiskoffers in het hotel staan en gaan op verkenning in de buurt en doen een wandelingetje, het belooft een warme dag te worden, ik merk vooral Pine bomen, vijgen bomen en oleanders op en ook aloë Vera, en Palmiers, en ik zie gierzwaluw (blijkt vale gierzwaluw te zijn) Overal waar we wandelen, komen we de zee tegen, en veel appartementen die je kunt huren, en veel in opbouw van huizen!
De zon is goed van de partij, we nemen een taxi naar Zadar waar de miserie begint!!!
Ik had in het hotel al 3 maal laten bellen voor inlichtingen van de boot en een plaats om onze bagage te deponeren zodat we vrij de stad in konden, ze hadden me die 3x duidelijk gezegd dat dat geen probleem was, er was een speciale ruimte voorzien vlakbij de ferry depot.
De taxichauffeur bedoelt het goed maar zet ons bij een gesloten ferrybureau af (wel vlakbij waar de boot vertrekt maar dat duurt nog 5 uren!!!)
Ik ga op onderzoek terwijl Jan en frank met de koffers blijven staan, ik kom aan het huisje voor de boottickets aan en stap binnen en bestel gelijk (dan hebben we die toch al) drie tickets voor Dugi Otok (ik heb nog geen Kunars dus betaal in euro’s en dan rekenen ze goed door €8 voor 3 tickets in kunar zou later blijken is het 30 kunar per persoon met de catamaran(50min) en 25 kunar met de ferry (de trage1u40).
Ik vraag inlichtingen voor onze bagage, en het blijkt op wandelafstand te zijn, Jan gaat een kijkje nemen maar komt met een nee knikkend gezicht terug, ik ga ook is zoeken en ja het is er inderdaad maar op zondag gesloten!!! En toch had ik het vooraf al 3x gevraagd!! Geen kat dat het weet, wist of wou zeggen!
Ik terug het ticket lokaal binnen maar die wisten ook verder niets( vriendelijkheid waren we tot op heden nog niet echt tegengekomen(in het hotel viel het wel mee) in onze zoektocht, ook de taxichauffeurs zeggen niets.
Dus daar kwam ik ook weer terug buiten met een gevoel van wouw hier zijn we echt welkom en de mensen zijn behulpzaam!!Niet dus.
Jan probeert nog in het café naast de ticketlokaal een deal te sluiten met die dame die ook kamers verhuurt, hij komt terug met het aanbod van 100 kunar = 15euro ongeveer.
Na wat beraad willen we dat toch wel doen en zakken met onze bagage af naar het café, en zodra ze ons met drie ziet wordt het 200 kunar!! En wordt ze geheel iemand anders, we verstaan natuurlijk niet wat ze tegen haar metgezellen zegt maar het lijkt of ze ons geld wil afluizen of anders blijven we maar met die valiezen rond lopen! Zo zit het!
200 kunar vinden we te veel, en dat doen we niet en druipen af in de warme hitte van een alles gesloten zondag in Zadar.
Ik probeer in de omgeving, waar we intussen op een terrasje van een drankbarretje hebben plaatsgenomen met al onze bagage en we iets drinken, in de buurt overal vragen of we onze bagage ergens mogen laten staan tot 16u? Iedereen lacht is, maar nee dat gaat niet en we sluiten om 13u enz.…. Enz.…, na een uur discussiëren onderling wordt ik het moe en besluit mijn bagage toch in het ticketlokaal van de ferry te gaan zetten op eigen verantwoordelijkheid dat wordt me heel duidelijk gemaakt door de” vriendelijke “dames.
Jan en frank weigeren hun bagage achter te laten, dus ik ga toch even alleen dan de stad in, al is alles gesloten buiten enkele souvenirwinkels, de vele gelateria’s (ik waan me in Italie), de broodjes zaken en de restaurantjes waar overal weinig volk zit, toch is er een toeristenmarktje met souvenirs vlak aan het water, ik doe een korte toer en het blijkt een mooie stad te zijn met vele mooie oude gebouwen, de boulevard aan de zee met bankjes en bomen trekt aan, ik ga terug naar de mannen en zeg hen om toch enkele honderden meters verder te komen met de bagage zo dat we toch aan het water kunnen zitten.
Ik koop een kaart van Dugi Otok (blijkt een autokaart te zijn naderhand, spijtig genoeg staan daar dus geen wandelwegen op).
Dan besluiten we zo rond 15u te gaan eten, (we worden ook moe van het wachten en niets kunnen doen met de bagage) We eten gegrilde tonijn met sla en frietjes in een typisch Dalmatisch eethuisje (blijkt dat er altijd gegrild eten is in Dalmatie en dat frietjes als groenten worden gezien en als bijgerecht, je betaalt er dus ook apart voor, net zoals voor de groenten.)Het is weerom een lekkere simpele maaltijd, en ik doe enige moeite om Kroatisch uit het zakwoordenboekje te praten wat hier wel wordt gewaardeerd ik krijg een op Italiaanse wijze Bravo toegeklapt bij mijn probeersels.
Jan is onze boekhouder en houdt al het geld zaken in het oog, en deelt alles mooi door drie na elke gelegenheid, hier valt het nog goed mee we zijn in iets typisch beland en niets toeristisch dat scheelt.
Er zou vlakbij een markt zijn en een supermarkt want onze planning was om al een groot deel hier in te kopen zodat we op onze bestemming in Sali verder konden de volgende dagen.
Ik ga met frank op zoek en er zijn nog 2 kraampjes open waar we wat groenten en fruit kopen en ze ons een liter olijfolie verkoopt (in een grote plastieken waterfles) en frank ziet er nog een mysterieus flesje staan ook een plastieken van 1/2l met een doorzichtig vocht in ,ik vraag wat het is en ze laat ons ruiken ,ik word meteen bedwelmd door de forse alcoholgeur…RAKI zelf gemaakt!Maar van welke vrucht begrijp ik niet direct ik denk van vijgen, frank wil natuurlijk ook zo een flesje (20 kunar = €2.60)) het is in ieder geval iets heel sterks, ook kopen we kaas waar je de dag erna iemand mee kon vermoorden en die zeer straf was maar door het taal verschil begrepen we niet welke kaas we kochten. Maar zo een grote blok koste ook maar 20 kunar (hij is nooit opgeraakt).
Na lang wachten, de dag duurde een eeuwigheid, terwijl die thuis altijd direct voorbij is.
We druipen terug af richten bootticket balie met vriendelijke dames, die me argwanend aankijken als ik mijn valies kom afhalen.
Eindelijk kunnen we de catamaran op richting Dugi Otok/Sali.
Op de boot worden we slaperig en dutten allemaal even in en worden wakker bij de eerste stop, maar er wordt niet gezegd waar we zijn en we denken dat we er de 2de stop uit moeten dus blijven we zitten, hoewel Jan een man ziet staan op de kade van Zaglav (zo blijkt later) die direct begint te telefoneren omdat het lijkt dat hij iemand verwachte die van de boot moest komen en die er niet af kwamen?WIJ? En we geraken wat in paniek en worden onzeker,was dit onze afstapplaats,het moest Sali zijn en dat bleek het na nader gevraag bij opstappende onvriendelijke mensen niet te zijn,next stop was het antwoord.
Dus na 10 minuten de volgende stop stappen we af aan de kade van Sali, oef eindelijk. Gisteren had ik al een sms gekregen van de eigenaar van het huisje met de vraag met welke boot we aankwamen? Dus die wist dat we zouden aankomen..Maar de ferry was al terug weggevaren, iedereen was van boord gegaan en waar ze moesten gaan en wij stonden op de kade te zien naar iemand die op ons wachtte?,Niemand leek ons te verwachten, we wandelen verder in de warme hitte met onze bagage en ik probeer me te herinneren wat er weer in al die mails stond (de mails zaten allemaal afgeprint in mijn rugzak maar het was zo warm en we waren zo moe dat ik te lui was om te kijken).
Ineens viel mijn kunar,”trefpunkt hotel Sali” en ik vraag aan een voorbijganger “hotel Sali”? En die wijst richting rechtdoor omhoog! Intussen sms ik naar de eigenaar dat we zijn gearriveerd en wat nu?,Na enkele 100 meters komt er een lieftallige jonge dame op hoge hielen met klein kindje aan de hand teken doen dat ze ons verwacht en dat we moeten volgen, ik veronderstel naar de auto waarin ze ons naar het huisje rijdt.
Ze spreekt wel wat Engels en zegt constant follow me, follow me en gaat voor, berg op, ik kan niet meer, het is te warm om te klimmen zeker 38° in de zon.
Jan en frank nemen mijn valies over (gelukkig op rolletjes) en ik puf er achteraan, telkens ik een auto zie denk ik “yes”maar ze blijft voortgaan en teken doen om te volgen, na 10 min klim zien we” hotel Sali” staan in de bossen aan het water van de baai, mooi, maar ik ben te moe om er van te genieten, dus geen auto denk ik, verder te voet, nu berg af met trapjes in het zand, de koffers doen reutekenteut reutekenteut het geluid van de wieltjes die van trapjes af gaan.
Dan zegt de dame die, ik kan het niet geloven met hoge hielen met zwijgend kind aan de hand in het bospadje naast de baai vooraan stapt en teken doet nog even nog even, het lijkt een eeuwigheid en ik ben boos op de eigenaar waarom heeft hij dit niet gezegd? Zouden we het dan niet gehuurd hebben misschien? Als je zoiets weet dan kun je je er op voorbereiden maar nu? Je wilt er zijn, je hebt het warm, dorst en moe!
Na nog enkele 100den meters wandelen, doet ze teken” here is the house “en ze wijst in de hoogte, ooohh nee denk ik, niet nog is klimmen?
Ondanks dat frank 2 koffers heeft gedragen ,is hij toch als eerste boven!Dank u frank voor alle moeite van het dragen van mijn bagage.
Het uitzicht is prachtig, we krijgen uitleg over het huisje van de dame, we vragen een fles water want we hebben niets.
Ze zegt instaleer u maar en binnen 10 minuten komt mijn man het geld halen (resterend bedrag dat we bij aankomst moesten bijhebben in euro’s!)
Na dat alles, ik ben echt kapot, dit hadden we echt niet meer verwacht vandaag, dan rusten we uit op het kleine maar leuke terras dat we hebben, en genieten van het mooie uitzicht op de baai die lijkt alleen van ons te zijn, weinig of geen ander volk, alleen de buurman horen we regelmatig roepen(we denken telkens dat hij ruzie maakt met zijn vrouw)
We maken onze sla, eten wat en spelen Tarot tot na middernacht (blijkt de enige nacht te zijn zonder muggen!) en het gaat me goed af want ik win goed.
De wind die er was toen we aankwamen zakt af en ik hoor vlakbij dwergooruil of dwerguil ik ken het verschil niet goed.
Na het kaarten doven we de kaarsen en de lichten en kijken naar de prachtige sterren hemel, dat we elke avond zullen doen.
Sali - island Dugi Otok -INFO
Sali is een toeristisch resort op Long Island duizend vissen traditie. Hoewel de grootste stad op het eiland, is Sali een klein dorp met 3 restaurants, 4 winkels, 1 hotel, banketbakker, postkantoor, politie. Een plek met een rijke cultureel erfgoed en heilige uit de vroege eeuwen van het christendom. Kijk naar de parochiekerk van Sv.Maria, St.. En de kerk van St.Roch.Nicholas. De stad is omgeven door heuvels, karstgebieden, kleine en grote mariene baaien ( de bekendste en grootste Telascica - Natuur Park), kapen en eilanden. De stranden zijn meestal rotsachtig, maar het noordelijk deel van het eiland is een prachtig zandstrand Saharun. De stad heeft zich ontwikeld wandelen, varen en sportief toerisme. Vanwege de nabijheid van Nationaal Park Kornati en Natuur Telascica plaats is een echte mediterrane sfeer en is ideaal voor natuurliefhebbers. Degenen die liever sport en recreatie kunnen genieten van fietsen, basketbl, zaalvoetbal, volleybal, bowling, duiken en vele andere activiteiten.
Maandag 30 mei 2011
Na een goede pikdonkere en stille nacht ( en ik ben al stille nachten gewoon )opstaan en Jan gaat al wat inkopen doen in Sali voor ons ontbijt, we ontbijten heel lang en rustig en ontdekken dat mijn dolfijnkaartjes (kaartjes met een trefwoord op waar we elke ochtend eentje van trekken) kwijt zijn, ik zoek 3x mijn rugzak uit en ook frank zoekt heel goed, niets te vinden. Waarschijnlijk vergeten in het hotel, hoewel ik niet gauw iets vergeet en Jan en frank alles hadden nagekeken in het hotel.
De wind is helemaal gaan liggen en het is een prachtige dag en het is hier keizalig.
Ik zie kuifaalscholver vissen, hoor wielewaal (ook elke dag), huis en boerenzwaluw, en vale gierzwaluw, merel, zwartkop, en gisteren in de avond hoorde ik een reiger krijsend overvliegen.
Na het lange ontbijt doen we een wandeling een verkenning wandeling, naar en door het dorp dat zich helemaal rond de baai heeft opgebouwd dus je hebt een mooi overzicht en er is altijd wat te zien en te beleven aan het water, heel veel zeiljachten komen en gaan, motorjachten ook, en op het einde van de baai is er een visconservenfabriek, waar elke dag een vissersboot aanlegt en vis levert die vers gevangen is.
We gaan langs de toeristische dienst, eten iets, doen inkopen en gaan zwemmen in “onze baai”, het is wel wat improviseren om in het water te komen voor mij( eerst is er een steile trap naar beneden uitgegraven in de rotsen en voor lange benen, dan is er een klein platform en daar moet ik af geraken, het is telkens de moeite om te zien, hoe ik in en uit het water kruifel (gelukkig zijn we alleen en zijn er geen kijkers aanwezig)
Maar eens je in het water zit (ik kan er niet staan, te diep) is het echt zalig je wordt echt omhoog gehouden door het hoge zoutgehalte, mijn benen en achterste geraken niet /nooit onder water!
Na de zwempartij, een spelletje scrabble(met kaarten )wat niet zo goed ging, de tafel was te klein, we maken ons avondmaal en spelen Tarot, waar we overvallen worden door muggen, en ook andere insecten, echt ik heb me heel de vakantie kapot gekrabd en wonden gehad van de muggenbeten.
Het is dan ook windstil. Het water is spiegelglad en je hoort niet dat je aan de zee zit, alleen de bomen hoor je af en toe kraken van de droogte.
We vluchten naar binnen.
Dinsdag 31 mei 2011
Na een iets mindere goede nachtrust, vroeg op, enkele opwarmingsoefeningen, douchen en weer een lekkere vakantiedag voor de boeg.
Frank is al naar de bakker( ik ben nooit moeten gaan, want ik lag altijd het langst in bed) geweest en ik heb al merel, zwaluw, geelgors, vink en wielwaal gehoord en gisterenavond ook weer de dwergooruil en ook kerkuil gehoord, en nog rouwkwikstaart gezien aan de haven gisteren, ook zitten er zilvermeeuwen maar dan de soort van hier.
Deze dag is een zwemdag en kaarten en tegen de avond gaan we in een steegje aan de haven eten Konoba (eethuis)Marin, een aan te bevelen restaurant.
Woensdag 01 juni 2011
Vandaag vroeg op voor Telasici National Park wandeling langs een Botanische tuin(ik zie meer volkstuintjes in een wilde omgeving van olijfbomen en ruigte.) Het is maar hoe je het noemt natuurlijk.
Ook is er een waterput uit 1666 met zoet water vol met zwaluwen die daar hun modder gaan halen op een laag stukje, Jan zal er later nog een slang zien wegglippen.
Het is prachtig wandelgebied en we zien amper volk, iemand op een fiets en enkele auto’s passeren, we zien regelmatig een baai, de zee oprijzen dan weer rotsen en olijfgaarden met stenen muurtjes ertussen (waarvan we de juiste reden nog steeds niet weten.).
Ook zie ik jeneverbesstruiken, veel vlinders en andere insecten en veel vogels, paapje,4 spelende raven die een prachtig schouwspel leveren tegen de blauwe lucht.
Torenvalk, kleine zwartkop, wielewaal (alleen gehoord die heb ik nooit te zien gekregen al zat hij overal)(alsook de koekoek), groenling, ringmus, zwarte mees, Alpenkauw, zilvermeeuw, boerenzwaluw, huiszwaluw, vale gierzwaluw, Alpengierzwaluw, zomertortel (gehoord) en gisteren nog 2 reuzenstern gezien in onze baai.
Thuisgekomen de BBQ aan gemaakt, we wilden er kip uit de diepvries op leggen die we hadden gekocht maar kregen gratis vis van de buurman (die frank nog mee mocht kuisen), dus kip terug van waar hij kwam en verse vis op de gril, zeer lekker, de buurman heeft ook eigen wijn, dus kochten we een fles, hij was lekker maar vroeg er te veel voor , dus hebben we niet meer bij hem gekocht, nadien weer lang gekaart en morgen gaan we op excursie met een motorboot.
We gaan naar de Kornati eilanden die eigenlijk vlak achter ons liggen, we zitten vlakbij het natuurpark en het nationaal park.
In de avond is het bewolkt en fris!
Donderdag 2 juni 2011
In de ochtend bij het inpakken weet ik en Jan niet goed wat allemaal mee te nemen, we willen zo weinig mogelijk gewicht en sleur meenemen, en omdat we slecht zijn ingelicht nemen we achteraf gezien de verkeerde spullen mee, Frank heeft zoals altijd alles bij, en laat ons maar wat begaan.
We vertrekken met een niet al te groot motor bootje waar we met zijn 11-en op zitten incluis de schipper. De schipper is zoals het in Kroatië hoort stil en weinig zeggend en een wat nors opzicht, hij is groot en struis.
Er is een koppel zweden die voor nog geen €100 naar hier zijn gevlogen met Ryan air heen en terug en die het geluk hebben gehad met vriendelijke Kroaten kennis gemaakt te hebben, ze werden bij aan komst met de ferry opgewacht door mensen die hen vroegen of ze overnachting zochten en dat deden ze, waar ze nu overnachten en ze zelf verse croissants deze ochtend als ontbijt cadeau kregen!
Dan hebben we een koppeltje Engelsen, ze zijn nog jong, het meisje draagt een grote zonnebril met hoed en kruipt telkens dicht tegen de jongen aan, en de jongen lijkt me wat op een jongere versie van Mir Bean vind ik, een beetje slungelachtig, en hij is ook diegene die het meeste praat op de boot, niet iedereen heeft direct zin daartoe maar hij houdt wel het gesprek met gelijk wie aan de gang.
Nog een koppeltje Engelsen maar de dame is van Italiaanse afkomst, wat je tegen het einde van de trip wel merkt aan haar temperament. De jongen is zeer stil en behulpzaam om het zijn meisje telkens weer naar de zin te maken, we hebben de indruk dat ze iet wat autistisch is, ze doet soms heel afwezig en dan is ze er weer bij, de jongen is ook een fotograaf en loopt heel de dag te fotograferen vooral portret.
Dan een koppel die al veel reis en levenservaring hebben dat zie je aan hun manier van doen, kalm, rustig praten mee maar blijven op de achtergrond, achteraf kwam ik te weten dat de man al 3 weken een deel van Santiago De Compostela had gewandeld en dat ze nu samen 3 weken verder reisden door Europa, vorig jaar had hij ook al een deel van “de weg “gedaan
En dan wij de 3 Belgen waarvan één geëmigreerd naar Zeeland.
Een mooie en toffe groep, iedereen rustig en bedachtzaam naar de anderen toe.
Achteraf gezien een hechte groep.
Al van in de vroege ochtend is het zeer warm en weinig of geen wind, we doen een tocht en vertrekken omstreeks 09u30 varen voorbij Telasica National Park en de Kornati Eilanden, we varen voorbij het eiland en naderen de kliffen en hoge rotswanden en zien grotten, en de kale eilanden, t o v de eilanden die wij hebben gezien zijn deze kaal en dor al liggen ze maar enkele kilometers verder.
Na ½ u varen komt de kapitein rond met plastic bekertjes en een plastic fles met doorschijnend vocht erin, eerste gedacht bij de meeste (ik had het direct door ) hmm water, want het was echt wel warm en dat zou welkom zijn. Maar nee hoor straffe RAKI zelf gemaakt! Ik heb er is aan geroken en doorgegeven, pure alcohol!
Toen begonnen de tongen al wat losser te komen natuurlijk, we genieten van het tochtje en de mooie uitzichten, het blauwe water en de blauwe lucht, we ankeren in een pracht van een baai, met azuurblauw water en wat hier bijna niet te vinden is een wit strand met zand!
Ik en Jan beginnen te klagen dat we natuurlijk ons zwemgerief niet bij hebben, hoe stom kan je zijn? Die van het toeristen bureau had niets over mogelijkheid tot zwemmen gezegd, dus dachten wij dat dat er niet van ging komen, wel dus, in een pracht van een baai, zelfs Frank was in het water voor de boot terug vertrok(dat duurt namelijk altijd heel lang voor die in het water is (vanwege de koude)!
Jan heeft wat afgezaagd die dag omdat hij zijn zwembroek niet bij had, ik vond het ook heel erg maar het was mijn eigen schuld, en warm!
Als we bijna aan de middag bestemming zijn aangekomen liggen er verschillende eilanden dicht om elkaar heen en daar zie ik ineens dolfijnen een stuk of 3-5, ik roep DOLPHINS DOLPHINS, maar voor je het weet zijn ze weer weg onder water, de schipper draait zijn boot nog maar het mag niet baten, na enkele minuten zie ik ze aan de andere kant weer, nu veel dichter, maar de schipper blijft krachtig verder varen, dus kunnen we ze maar even spotten moest hij zijn motor hebben stil gelegd weet ik zeker dat we ze langer konden bekijken.
Enfin, ik kreeg toch een compliment van Mir Bean, GOOD SPOT zei hij, en dat vond ik ook wel.
Onderweg zien we ook nog zilvermeeuw en kuifaalscholvers, voor de rest heel weinig.
We meren aan op een desolaat en onbewoond eiland(er zijn er zo een 150 tal hier), alleen, dit huis met camping en restaurant (waar je heel weinig kan krijgen) is hier ,maar het is een prachtige plek met een wondermooi uitzicht en als je wil kan je een berg beklimmen en heb je een prachtig uitzicht wat ik na het eten heb gedaan maar ben moeten wederkeren vanwege de hitte en de felle zon, Jan en frank zijn na het eten aan de andere kant van het eiland op wandelafstand van het restaurant was ook een grote plage met keien om te zwemmen, frank ging weerom zwemmen en blijkbaar heeft Jan zich toch niet kunnen houden en is met zijn onderbroek het water in gedoken, en gelijk heeft hij.
We krijgen verse gegrilde vis, verschillende soorten, koolsla en brood, de vis is heel goed van smaak.
Ik merkte ook nog rotsduif op en Alpengierzwaluwen.
Tegen 16u varen we de lange afstand van bijna 2u terug en niemand wil de laatste stop nog doen, zwemmen in een grot, iedereen is moe vooral door de zon denk ik, er wordt nog rondgegaan met zelfgemaakte rode wijn, ook lekker.
Als we aankomen, wil niemand de boot af, want dan lijkt het wel of je de betovering die we vandaag hebben gehad verbreekt.
Maar de kapitein wil van zijn boot, dus volgen we maar.
De volgende dagen zien we mensen die ons gedag zeggen als we ze ergens op het eiland tegenkomen! Dat zijn we niet echt gewoon (onze bootvrienden weliswaar en nee niet de Kroaten).
We doen nog wat inkopen voor onze kip BBQ en gaan een ijsje eten op het terras.
Thuis nemen we alle 3 nog een verfrissende duik in onze baai, we zijn nog geen 5 minuten aan het zwemmen, komt de norse (heeft een boeven uiterlijk) buurman de steile trap af met een emmer vis in zijn handen? Die gaat die nu toch niet komen kuisen terwijl wij hier aan het zwemmen zijn? Dan komen er wel 20-tal meeuwen rondzwermen, maar ja hij doet lustig verder en doet of er niets aan de hand is, we gaan dus maar uit het water, maar de steen waar we op moeten klauteren is niet zo heel groot, en hij staat daar al met zijn forse figuur, dus het wordt even drummen, er is wat gegrom van beide kanten, en wij misnoegd de douche in, hij zijn vis aan het kuisen, we weigeren om nog vis en wijn (waar hij veel te veel voor vraagt) te kopen bij hem.
We doen onze BBQ en kaarten, wat dacht je.
Vrijdag 3 juni 2011 Verjaardag Frank (51)
Vandaag mag frank kiezen wat we gaan doen, allez we laten hem kiezen, (maar dat kiezen duurt lang voordat hij iets beslist we hadden het hem al dagen ervoor gevraagd maar geen antwoord) dat hadden we beter niet gedaan (wij wilden heel de dag zwemmen en kaarten, maar durfden het zelf niet voorstellen omdat frank ook niet echt zo graag kaart,)
Jan had al croissants gehaald voor het verjaardagsontbijt, en na lang bedisselen besluit frank dat we naar Zaglav gaan wandelen, dat is de baai verder en niet zo heel ver langs een wandelpad maar bij deze hitte is het niet echt verantwoord om tegen de middag in de felle zon een wandelingetje te gaan doen.
Maar hij is de baas en we gaan er voor, het is een hele mooie wandeling, horen veel vogels en zien mooie planten, en kruiden, salie en rozemarijn. Maar het is stik heet echt ik word er ongemakkelijk van, we hebben mooie uitzichten en komen aan in het gehuchtje, mooi, indien mogelijk nog stiller dan waar wij zitten en steil, maar dan ook echt heel steil naar beneden om naar het haventje te gaan, waar gelukkig een konoba is met Pivo!
Voor de rest ontdekken we er nog een gesloten supermarktje en een benzinestation, waar ik binnenga en uitleg vraag over de ferry die daar ook komt? Omdat ik het niet meer zag zitten om die wandeling in die hitte terug te maken dacht ik om de ferry misschien terug te nemen, maar bleek dat de ferry vandaag niet kwam alleen op zondag!Herinnert u nog het begin van ons verhaal.
Dus dat was al een illusie minder, dan maar goed uitrusten een slaatje eten en veel drinken om terug de steile klim naar boven, het wandelpad te doen.
We zien, overal veel vlinders, ik merk nog citroenmelisse op en jeneverbes en olijfbomen natuurlijk, het is een zeer mooie omgeving, maar ik ben af en toe wel wat grillig naar frank toe met zijn late beslissing!
Ik hoor nachtegaal, zie merel en baardgrasmus en zilvermeeuw.
Het was op zich een hele mooie wandeling met prachtige uitzichten, maar we waren zot om dat in die hitte te ondernemen.
Ik wandel ook traag, korte benen, veel gewicht, klimmen het is niet zo een goede combinatie voor mij, en zeker niet t o v die 2 met hun lange benen.
We rusten uit en gaan een cocktail drinken als apero dan uit eten voor frank zijn verjaardag op onze kosten, we drinken goede wijn, lekker grilmenu en daarna terug naar de coctailbar.
Wat natuurlijk te veel is voor mijn hoofdje.
Maar het was een leuke mooie dag.
In de baai van Sali is ook een soort bibliotheek die wordt open gehouden door een idealist lijkt me of anders wordt hij gesubsidieerd maar in ieder geval ,leent hij boeken uit ,kan je er gratis internetten ,bij voetbal zet hij 2 grote schermen zodat iedereen die wil kan komen kijken,ook legt hij ‘s avonds in de weekends de mat buiten en zetels en muziek zodat je kan komen dansen,toen wij er passeerden waren er mensen aan het volksdansen en we konden natuurlijk niet passeren zonder mee te doen (na al die cocktails zelfs frank!) ik dacht eerst dat het Kroatische dansen waren maar het bleken Bulgaarse te zijn,er was echt sfeer,ook kon je er gratis een frisdrankje nemen.
Ook hangt hij een groot diascherm aan de muur en beeld hij mooie foto’s af van het eiland en zijn bewoners en gebruiken en de plaatselijke meestal christelijke feesten.
Zaterdag 04 juni 2011 The day after
Hoofdpijn tot 15u!) dus ik lig in mijn bed tot de middag met hoofdpijn daarna ben ik wel gaan zwemmen en kon ik toch nog meekaarten.
Ik zie bonte kraai en iets verder in de baai dolfijnen passeren.
Ook vind ik mijn dolfijnkaartjes terug! Lucky day.
Zondag 05 juni 2011
Om 06u staan we op om een wandeling te gaan maken (anders is het te warm), Het is een mooie wandeling met prachtige zichten door weerom olijfgaarden en dezelfde begroeiing als de andere dagen maar steeds andere uitzichten, op een punt aangekomen van een voor mij hoge klim hebben we een prachtig uitzicht op weerom baaitjes met inham en een steil wandelpad naar beneden (waarschijnlijk naar dat baaitje) maar ik zie het niet zitten om daarna als we beneden zijn heel die steile klim terug te doen, en ik besluit terug te wandelen, frank en Jan doen de tocht wel verder.
We wandelen dus ieder onze eigen weg en ik kom na enkele minuten een jonge man tegen, zeg goedendag, maar voel me eigenlijk wat ongemakkelijk, ik heb normaal geen schrik maar nu had ik dat toch wel, hij verdwijnt uit het zicht maar er is echt verder niets of niemand, je kunt hier vermoord worden zonder dat iemand het zou merken, zover van de bewoonde wereld zit je.
Na een tijdje hoor ik achter me weer voetstappen, terug die jongeman die me passeert, ik vraag me af waar hij is geweest en wat gaan doen, buiten olijfgaarden is er niets? Is hij ook gaan wandelen (zonder iets, geen drinken, zelfs geen wandelschoenen aan, je zou denken dat hij direct thuis is maar dat is niet zo ), enfin nu hij al ver voorbij is voel ik me toch weer niet op mijn gemak, hij kan achter elke boom, of struik tevoorschijn komen, zo zijn mijn gedachten nu vol angst en ik weet niet waarom ,ik heb dat normaal niet, door die angsten(ik steek het daar op) glijd ik uit op de warme steentjes. Paf daar lig ik, ik doe me wel wat pijn in de rug maar sta na enkele minuten toch maar recht, en probeer verder te wandelen en dat lukt, nog steeds met angst voor?
Na een tijdje kom ik terug in de bewoonde wereld en rust uit op ons terras.
Ik heb deze dag boer en huiszwaluw, torenvalk, Bonte kraai, Vlaamse gaai en zilvermeeuw gezien en koolmees, fazant, vink en wielewaal gehoord.
Zwemmen, kaarten, uit eten (Grill natuurlijk) en weer kaarten maakt onze dag ten einde.
Maandag 06 juni 2011
Ik besluit de boot naar Zadar te nemen van 11u15 (06u is me iets te vroeg op vakantie).
Aangekomen in het dorpje aan de ticketbalie blijkt dat de boot van 11u15 een”slow one “is? Dwz dat die er langer over doen 1u50 maar dat je wel kan buiten zitten dat vind ik een voordeel en hij is 5 kunar goedkoper.
Daar doe ik het voor.
Voor aankomst van de boot is het een komen en gaan op de kade, auto’s zetten zich met de koffer naar de boot toe, de postman op zijn mobilet komt aangereden, de aanpalende coctailbar zit vol met wachtende mensen, het is een evenement om te bekijken, dan zie je op het water nog bootjes heen en weer gaan, ook zeilers die even langskomen om inkopen te doen, zoals één die vooral niet wil aanleggen, hij vaart met de boeg naar de kade heel voorzichtig en traag, zijn vrouw staat klaar om te springen op de kade, met winkeltas in de hand, als ze aan wal is vaart hij een eindje verder en wacht.
Na een tijdje zie ik ze terug verschijnen met haar inkopen maar juist dan komt die grote ferry met vaart achter de hoek uit, en toeteren voor die man met zeilboot, de vrouw moet dus nog even wachten, intussen is de ferry aangemeerd en mogen we nog niet aanboord, al de auto eigenaren komen hun bestelde gerief uit Zadar afhalen in een stresstempo, (de boot mag niet te lang stilliggen blijkbaar.)
Ook de post man haalt de post af voor de bedeling op het eiland.
Het is een heen en weer geloop met dozen vol met meestal voedingswaren, als ieder zijn gerief heeft en de auto’s wegrijden mogen wij aan boord gaan, ik zoek me een leuk plaatsje buiten op het dek, als de boot wil vertrekken, is de zeilboot weer een beetje in de weg die ligt daar af te wachten om zijn vrouw op te pikken, maar nu moet hij zich uit de buurt reppen, de ferry heeft geen geduld, toetert een keer en doet zijn ding, het is spannend om te zien.
Als de boot goed en wel vertrokken is geniet ik van het zeebriesje en het mooie uitzicht, na enkele minuten naderen we het haventje van Zaglav en meren we ook daar aan, zelfde scenario maar nu wordt er door enkele dames een hele slaapkamer en woonkamer uit de boot gehaald, omdat het zo lang duurt, helpen de bemanningsleden.
Het is nu al voorbij 11u30 en we zijn nog steeds niet vertrokken naar Zadar, en om 15u30 moet ik de boot al terug nemen, dus veel Zadar zal er vandaag niet gezien worden denk ik.
Er is een licht zeebriesje, want er is hier weinig of geen wind en ik geniet van de boottrip.
In Zadar aangekomen zoek ik me eerst iets om te eten het is intussen 13u, ik vind een kleine snack bar in een steegje en zet me daar neer, bestel een broodje met een frisdrank, terwijl ik bij mijn buren een reisgids zie liggen van Kroatië, maar ik kan van zover niet zien in welke taal, maar na enkele minuten, hoor ik toch wel Vlaams praten, het is een jong koppeltje, ik spreek ze aan en stel wat vragen over hun reis, en ik vraag hen wat zij vinden van het Kroatische volk? Ik krijg het antwoord, het zijn boeren, gelijk de russen! Dat viel hen ook tegen en ze hadden al wat kilometers afgelegd, ik was blij dat we die indruk niet alleen hadden.
Na nog wat heen en weer gepraat en uitwisseling van reisinformatie, gaan ze verder weg, en ik ook want de tijd dringt.
Ik wandel door de stad, die ik toch wel heel mooi vindt met zijn oude gebouwen, de vele gelateria’s de lanen met de mooie bomen, de brug over de haven en de pittoreske souvenirwinkels, waar ik al enkele cadeautjes koop voor thuis.
Ik kom een kunstenares tegen die haar schilderwerken op straat verkoopt, en die me geweldig aantrekken, ze zijn zeer kleurrijk en ik zie direct iets wat ik aan Ilse (overbuurvrouw die 40 wordt ) voor haar verjaardag wil geven, we praten lang en ik zeg dat ik terug kom om het te kopen als ik verder de stad ben in geweest.
Tegen dat ik terug naar de boot moet ga ik langs haar terug en haal het schilderij dat ik heb gekocht op, en denk, ik kom nog wel is terug naar Zadar, ik vindt het zo een mooie stad.
Ik koop de boottickets , en nu met de catamaran weer naar Dugi Otok, waar de broertjes Decombel me aan de kaai (hoe lief) staan op te wachten waarna we direct ons in de coctailbar zetten want ik stik van de dorst(weeral).
We gaan iets eten en zakken af naar de” Gotic Women “ frank zijn favoriete dienstertje waar we nog iets drinken en wat dacht je “Tarot “spelen.
We willen graag meer van het eiland zien en twijfelen heel erg(ik en Jan zijn twijfelaars) om een brommertje te huren maar ik en Jan hebben schrik,ik vooral omdat mijn benen te kort zijn,ivm met het evenwicht te bewaren.
We twijfelen lang heel lang en lopen tot 3 x toe de (gelateria) zaak binnen (een broertje van de Gelateria zaak doet die zaakjes) met een aantal vragen,ik doe teken naar mijn benen (korte benen)en zeg in het Engels “ problem with my short legs” waaronder zij antwoorden dat ik er nog elegant genoeg zal uitzien op het brommertje! Zo zie ja maar hoe goed hun (of mijn Engels is).
Na een tijdje begrijpen ze het en vindt de man het toch ook niet echt veilig en komt met een een leuk voorstel af,ik en Jan huren een Smart Cabrio en frank op het brommertje,dit lijkt ons een goed idee en we gaan er thuis over denken.
Dinsdag 07 juni 2011
Om 10u hebben we afspraak bij de gelateria om de auto en brommertje af te halen,maar de eigenaar blijkt nog te slapen en de andere broers moeten hem gaan wekken.
Na 10u30 komt hij eraan en na wat uitleg over de wagen,kunnen we vertrekken.
Natuurlijk is het leuk rijden met een cabriolet en we stoppen in elk dorpje dat tevens ook telkens een haventje is dat we tegenkomen.
Elk baaitje is anders,groter ,kleiner ,sympathieker en rustiger.
We doorkruisen het lange eiland en zien prachtige natuur,we eten op de middag in Bozava in een 4 sterren hotel de enige keer dat ik een goede stoel had en met mijn benen aan de grond kom!,en we worden bediende met garçons helemaal in het wit met zwarte broek zoals het hoort,de tafel wordt gezet en vergroot (hoeveel eten gaan wij krijgen als ze een tafel bijzetten?) we hebben zicht op de baai vanuit een hoogte en naast ons ligt het zwembad van het hotel.
Eindelijk eten we iets lekkerder dan de regionale keuken,die maar gewoon is en het is dezelfde prijs!
We genieten voor we verder rijden naar het noordelijkste punt Verla Rat,waar een grote jachthaven is, en we hebben afgesproken met frank die we onderweg zijn voorbij gestoken,het was een lang ritje naar dit punt,en we wachten en wachten maar geen frank te bespeuren,we denken dat hij de richtingpijl niet gezien heeft en rechtdoor is gereden naar de vuurtoren.
Ook wij rijden naar de vuurtoren door een pracht van een gebied en niets anders dan mooie natuur,en het prachtige uitzicht vanaf de vuurtoren,het is een prachtomgeving,er is wat volk op de been in en rondom de vuurtoren waar je kunt overnachten voor €100/per nacht voor een appartementje (ik heb ze niet kunnen bezichtigen,de eigenaar was juist aan het eten.
Er was ook een Kroatische filmploeg juist aan het lunchen in de “tuin” van de vuurtoren,je zit echt op het einde van het eiland en je kunt bijna180° zien rondom rond. Er is ook een piep klein kerkje en 1 huis er naast dat is alles wat er is in de omgeving,het moet prachtig zijn hier te verblijven.
Maar geen frank te bespeuren en we sms’en ,en blijkbaar zit die al terug in Zaglav!Duidelijk de verkeerde kant op gegaan,dus wij rijden ook terug in 1 trek en genieten van het mooie uitzicht onderweg en het wordt zelfs fris,het weer veranderd,en dreigt met grijze wolken af en toe,ook worden we moe en we rijden zwijgzaam terug.
We hebben putters-distelvinken gezien,Merel en zilvermeeuw.
Als een van de mooiste vuurtorens van Kroatië wordt Veli rat genoemd, gelegen in een landschap van rijke mediterrane begroeiing boven het witte strand en de kristalheldere zee bij Dugi otok. Waarschijnlijk vanwege het magnifieke uitzicht uit de 40 meter hoge vuurtoren, heeft het de bijnaam van openzee poortwachter van Dalmatië gekregen. Veli rat kan, net als Savudrija, Rt Zub en Struga, ook ’s winters bezocht worden, omdat het verwarmd is.
De vuurtoren werd in 1849 gebouwd op de noordwestelijke kant van het eiland Dugi otok, 35 kilometer ten westen van Zadar. Op een afstand van 3 kilometer bevinden zich de dorpen Veli Rat, Verunić en Polje, en de veerboothaven Brbinje is 20 kilometer verderop. In de vuurtoren zijn vier- en driepersoons appartementen ingericht, die men met de auto kan bereiken. Dankzij de weg naar het dorp kan men daar boodschappen doen. Wilt u naast de pracht van Veli Rat het Nationale park Kornati bezoeken en Natuurpark Telašćica, dan kunt u dat doen vanuit Sali op de andere kant van Dugi otok.
Woensdag 08 juni 2011
Rustige luie dag maar het is te veel wind en te woelige zee voor ons om te zwemmen.
Dus we luieren en kaarten.
Donderdag 09 junin2011
Ik en frank gaan naar Zadar met de boot van 10u30,genieten weerom van de boottrip,in Zadar aangekomen,laat ik hem een plek zien die ik de vorige maal had ontdekt en waar je kunt chillen in een buiten Lounge tuin met houten meubels met witte kussen allemaal in wit met zicht op de haven en een bijzonder goede keuken.
Met de ontspannende loungemuziek,een lekker drankje(frank bestel een Belgisch bier Chimay) en snackje zitten we hier makkelijk bijna 2u te relaxen,voor we verder gaan de stad in. Op zoek naar Tarotkaarten voor Jan eventueel,dus elke mogelijke winkel wordt binnen gegaan met de vraag naar de kaarten.
We wandelen heel de omwalling rond de oude stad af,langs het water zien we de planeten op de grond afgebeeld die bij donkerte licht afgeven,we komen voorbij een zeeorgel dat muziek maakt door wind en baren,de mooie boulevard met zijn bomen en beelden,het park en het centrum in.
Tot we in een soort school geriefwinkel terechtkomen het daar vragen (kaarten),die het niet weten maar achter ons staat een jong koppeltje die zegt dat hij ons wel kan verder helpen,maar dat we dan terug de oude stad uit moeten,de nieuwe stad in en daar het shopping center zoeken en dan die bepaalde winkel waarvan me nu de naam is ontgaan.
We wandelen terug een heel stuk wat we juist hadden afgelegd terug het is bijna een uur wandelen tot we de winkel vinden,maar die dat nooit hebben gehad en niet kennen!
Alle moeite voor niets,wij verder over de mooie wandelbrug terug naar de oude stad.
Tijdens de reis heb ik nog niet veel foto’s genomen maar hier laat ik me goed gaan.
We bezoeken een tentoonstelling van het oude Dalmatische volk,kopen souvenirs en in elke winkel vragen we naar tarotkaarten,iedereen kent het,zelfs enkele laten de kaart 2x per maand leggen maar niemand weet waar ze te kopen.
Ook worden we steeds verder verwezen.
We worden moe,krijgen honger en besluiten op zoek te gaan om iets te eten,als er aan een krantenkiosk waar ik nog is achter de kaarten vraag,herkend wordt door mijn kennis van het eerder gekochte kunstwerk,we hadden toen al een goed contact en nu weer was het of ik deze dame al goed kende. We maken een praatje en ik laat frank haar werk ook is bekijken. Tegen 17u richting eethuisje waar ik eerder de Belgen had ontmoet,het doet ons deugd,we kopen nog lavendelzakjes en olie van kruiden van hier tegen de muggenbeten (beter laat dan nooit).
Na onze sandwich hebben we nog een uurtje voor de boot vertrekt en we willen richting water wandelen om daar op een bank te wachten tot we op een piepklein winkeltje stoten waar brocante en curiosa buiten staan uitgestald (het is meer oude rommel als je het goed bekijkt)en het trekt aan we kijken wat door de rommel en ik wil binnen gaan ,en we moeten 3 treetjes naar beneden een piepklein kamertje met veel heel veel curiosa,er zit een wat oudere man aan een ook piepklein tafeltje hoe kan het anders (vol rommel) te lezen of te slapen dat laat ik even in het midden. Met een leeslamp,als hij ons ziet binnenkomen, steekt hij licht aan.
Het lijkt wel een sprookje,wat daar allemaal binnen staat je houdt het niet voor mogelijk zoveel!
We begroeten hem en we kunnen nauwelijks met 3 staan in het winkeltje laat staan bewegen.
We kijken wat rond en ik zie oude speelkaarten staan en vraag achter Tarot kaarten voor het kaartspel te spelen,blijkbaar TOUCHE want zijn ogen beginnen te blinken en hij begint me daar een hele interessante maar spijtig genoeg versta ik hem heel slecht met alle talen door elkaar,Frans/Engels /Duits en Kroatische esoterische uitleg maar zo chaotisch en telkens met een klein giecheltje er tussenin,de uitleg gaat over de I CHING, het boek van de levenswijsheid en terwijl hij maar blijft vertellen legt hij een hoop boeken weg (ik weet niet waar want er is geen plaats) en nog wat gerief en hij blijft maar van alles weghalen voordat hij het kleine kastje kan opendoen,als het dan opengaat, is het nog bijna een 10 minuten bezig met de ene na het andere esoterische boek voor mij onleesbaar maar ze zijn zeer persoonlijk en van zijn leraar,uit te halen,voor hij helemaal achterin een geheimzinnig pakje haalt dat in gepakt zit in een stoffen zwart sjaaltje met witte punten die numerologisch zouden zijn.
Als hij het pakje opent komen er weliswaar piepkleine tarotkaartjes 3cm op 6cm uit helemaal opgebruikt en oud en vergeeld en onleesbaar, dan komt de uitleg van niet aanraken om de kracht te behouden hij zou ze 30 jaar geleden gekregen hebben van zijn leraar.
Frank vraagt de prijs en hij zegt €50000 wat wil zeggen dat hij ze niet verkoopt en dat ze onbetaalbaar zijn,nog een heel verhaal over de tarot waar ik spijtig genoeg te weinig van versta.
Het winkeltje is een echte schatkamer vol met prularia,en mooie dingetjes door elkaar,je blijft van alles ontdekken,als je iets oppakt komt er weer iets anders in het vizier en als je niet oppast, ligt alles op de grond.
Ik ontdek 2 kleine beeldjes van Aartsengel Michael die ik koop en een houtenplankje beschilderd met een poezenhoofdje,en waar een kindje de snorharen heeft op overgetekend in bic voor haar moeder ,was het verhaal,toch koop ik het.
Dan zie ik nog een groot beeld van Aartsengel Michael maar durf niet te vragen wat het kost,ik kan wegens het gewicht het toch niet meenemen,zeer spijtig,Aartsengel beelden vindt je niet zo frequent en zeker niet van die grote.
We kijken nog is vluchtig rond maar voelen dat we stilaan moeten doorgaan om onze boot te halen,we nemen spontaan afscheid,hij wenst ons nog veel liefde en een bezegeld leven en een goede reis en veel dank voor de aangename ontmoeting die voor ons wederzijds was.
Op de boot zit het goed vol en we duimelen weer in tot bij aankomst en Jan zit ons daar al op te wachten in de coctailbar.
We genieten nog maar eens met volle teugen van de prachtige sterrenhemel die we hier kunnen waarnemen en gaan vol verse muggenbeten slapen.
Vrijdag 10 juni
De broers Decombel staan vroeg op rond 07u en gaan voor een fikse wandeling,ik ga niet mee,ze moeten steeds op me wachten met mijn korte benen de fikse stijgingen hier,dus ik slaap uit ,maar wordt wel even wakker als ze ontbijten maar val terug in slaap
tot ik in de verte muziek hoor die tot in de slaapkamer komt en ik dus wakker wordt en opsta.
Ik hou mijn dagboek bij doe wat yoga en lees wat en geniet van de rust,het uitzicht en het constante getjilp van vogels en nu ook krekelgeluiden en de Kroatische muziek op de achtergrond.
Op een gegeven moment zit ik te kijken naar het vlakke water als ik denk iets dolfijnachtig gezien te hebben,ik speur en speur met de verrekijker en het komt dichter en dichter,maar nu zie ik dat het zeker geen dolfijn is maar iets dat wat op een haaienvin lijkt en de schoolkinderen komen ook al aangerend en volgen het zwemmende dier en gooien er stenen naar.
Intussen heb ik gezien dat het een mooie zwaardvis is die in de baai is komen zwemmen,ik kan hem meer dan een uur volgen,ook de kinderen doen dat en er is echt oproer omdat ze het gerucht verspreiden dat het een haai is,er komt een juf bij die telefoneert en ook paniek slaat, en tegen voorbijgangers(andere toeristen) zeggen ze SHARK SHARK.
Ze proberen het dier heel de tijd te verjagen maar het blijft heel lang in de baai zwemmen en ik kan het zeer mooi bekijken maar vindt het erg dat hij zo opgejaagd word.
Tot hij dan toch wegzwemt en ik moet toegeven bij mijn volgend zwempartijtje kijk ik toch goed rond en ben ik wat onrustig het was toch een groot beest zo 1.5 meter lang .
Als ze uitgeput terugkomen van hun mooie maar vermoeiende trip. Hebben ze blijkbaar een slang en een hert gezien.
Ook zit er in huis sinds kort een beest,ik hoor het ook heel de dag ritselen en het verlegt alles,onze koekjes verdwijnen en het brood is aangegeten,denkelijk een muis in huis.
Intussen merken we dat de mensen toch iets vriendelijker worden en ze beginnen ons waarschijnlijk ook te kennen.
Op onze wandelingen zagen we zoveel verschillend vlinders en insecten waaronder toch wel enkele speciale,mocht er iemand weten wat deze zijn ,is verheldering altijd welkom op gerdaleys@zeelandnet.nl
We zagen volgens ons een soort wandelende tak,een dubbele vlinder dus met 4 vleugels. Op foto is het natuurlijk moeilijk waar te nemen.
Ook tijdens de wandelingen was er steeds die kruidengeur die ik ook in Griekenland telkens rook,het mooie turkooizen water en zo veel meer.
Op een avond lagen we vrij vroeg in bed (buiten konden we nooit lang blijven door de vele muggen en binnen zat het ook vol dus enige remedie bed in.)
Er was dus een onweer dat je zag aankomen maar niet zag weggaan ,volgens mij heeft het praktisch heel de nacht geduurd en hebben we dus ook niet goed geslapen maar dat deden we toch al niet in de niet zo goede bedden.
In Zadar is er ook de gekende MARASKA fabriek (van de kersen) en (die waren dus al geplukt als wij er aan kwamen ,en de oogst daarvan was zo goed als voorbij ) en ze maken daar dus vele verschillende drankjes van,meestal heel zoet.
Ook merkten we op tegen dat wij naar huis gingen het seizoen begon,er kwam een dagelijks marktje in de baai ,souvenirkraampje met kleding en hoeden en petjes en juwelen,en je zag meer volk,de appartementen geraakten verhuurd en je zag meer mensen zwemmen in “onze baai”
Ook toen we heel het eiland met de auto hadden gedaan ,konden we merken dat Sali het drukste dorpje was en het enige met iet of wat winkels .
Het is ook een constant aan varen van zeil en motorjachten,vooral toeristen van Italië en De Oostbloklanden en ,in de haven valt dus altijd wat te zien en er zijn ook genoeg banken om je daar neer te zetten en het af te kijken.
Wat heeft onze reis nu gekost:
De taxirit van de luchthaven naar hotel Mediterrane koste 150 kn
Het huisje dat we huurden en waar je in principe met 5 kan slapen koste ons €655 voor 2 volle weken
De overnachting in het hotel met 3 in 1 slaapkamer was €106 met ontbijt
De vlucht was €162 pp met ieder 20kg bagage en 10kg handbagage .
€70 benzine van en naar Charleroi +cadeautje dat we gekocht hadden voor de chauffeur.
De munteenheid:
1Kuna ,(kuna betekent marter) is onderverdeeld in 100 Lipa) de pels werd vroeger gebruikt als betalingsmiddel.
Lipa is dan weer linde
De afkorting is Kn of HRK
1 kuna is ongeveer 13.05 eurocent en €1 is 7.20 Kuna
Zo hier stopt onze reis en we bereiden ons psychologisch voor op onze terugreis,dat zal een ware cultuurschok worden.
Zaterdag 11 juni 2011
Ik had weer niet goed gelezen en ik was er van overtuigd dat we heel de zaterdag nog hadden,we hadden pas laat onze vlucht terug,dus beslisten we de avond voor vertrek om de late boot naar Zadar te nemen en zo direct per taxi naar de luchthaven.
Maar om 09u in de ochtend ,onze bovenburen en ook de eigenaars waren reeds gisterenavond aangekomen merkten we laat bij aankomst na onze laatste avondmaal .
Ik en frank sliepen zelfs nog,hoorde we mevrouwtje iets tegen jan zeggen,en ik vermoede dus al zoiets,en ja als we wakker werden vertelde jan ons het nieuws om 10u uit het appartement ,dus niet meer zwemmen en kaarten zoals gepland,maar rush rush,inpakken en opruimen en naar de haven voor de trage boot te nemen naar Zadar.
Waar we dan uiteindelijk onze koffers toch nog in de garderobe konden deponeren,we nog wat van Zadar konden zien ,iets eten en drinken en wat kaarten op een terras tot we een taxi nemen naar de luchthaven laat in de avond al.
We hebben vertraging bij het vertrek en komen dus later aan dan gepland.
Jules staat ons al op te wachten ,die heeft nog een lange rit voor de boeg als hij ons heeft afgezet thuis en jan in Deurne moet hij nog richting Frankrijk rijden want ze vertrekken met spoed naar Engeland..
We zijn moe als we rond13u30 thuis aankomen .
Deze mooie reis zit er weer op ,voor meer foto’s of informatie kan je altijd contact met me opnemen.
